از Crysis تا Alan Wake 2: داستان شگفتانگیز بلوغ گرافیک که باعث شد توی بازی «زندگی» کنیم
ما به عنوان «گیمرهایی که عاشق غرق شدن در بازی هستیم»، همیشه دنبال یه حس بودیم: حس «باور کردن». اینکه فراموش کنیم داریم بازی میکنیم و حس کنیم «واقعاً» اونجا هستیم.
این فقط یه داستان خوب نمیخواد؛ «گرافیک» و «فیزیک» میخواد. داستان بلوغ گرافیک، داستان تلاش ما برای «زندگی کردن» بازیهاست.
پرده اول: انقلاب فیزیک و نور (The Crysis Era)
تا قبل از ۲۰۰۷، بازیها قشنگ بودن، ولی «مصنوعی» بودن. دیوارها منفجر نمیشدن، برگ درختها تکون نمیخورد. بعد… Crysis اومد.
Crysis فقط یه بازی نبود؛ یه «بنچمارک» برای آینده بود.
برای اولین بار، ما فیزیک «واقعی» دیدیم. به تنه درخت شلیک میکردی و میافتاد. نور خورشید از بین برگها میتابید (God Rays). آبی که توش میپریدی، موج برمیداشت.
Crysis به ما یاد داد که «غرق شدن» یعنی دنیای بازی باید به ما «واکنش» نشون بده. رنگ سیاه «واقعی» بالاخره به مانیتورهای گیمینگ رسید! اولین نگاه به جادوی LG OLED برای عاشقان گرافیک
پرده دوم: انقلاب کارگردانی هنری و سایهها
بعد از کرایسیس، جنگ سر «تعداد پیکسل» نبود؛ جنگ سر «هنر» بود. بازیهایی مثل Bioshock یا Dishonored به ما نشون دادن که گرافیک «هنری» چقدر میتونه آدم رو غرق کنه.
تکنولوژیهای جدیدی مثل Ambient Occlusion (سایههای نرم) و Tessellation (جزئیات برجسته) اومدن. بازیها «عمق» پیدا کردن. دیگه همهچی تخت و بیروح نبود. تصاویری که به شما ثابت میکند باید همین حالا قابلیت Auto HDR را در ویندوز فعال کنید!
پرده سوم: انقلاب نور واقعی (Ray Tracing)
و بالاخره، رسیدیم به امروز. به Alan Wake 2 و Cyberpunk 2077. تا قبل از این، تمام نورپردازی بازیها «تقلبی» بود. یه طراح میگفت «اینجا باید روشن باشه».
ولی Ray Tracing (و Path Tracing) اومد و گفت: «بیایید فیزیک واقعی نور رو شبیهسازی کنیم.»
توی Alan Wake 2، وقتی چراغ قوه رو توی جنگل تاریک روشن میکنی، اون نور «واقعاً» به مه برخورد میکنه، از روی برگهای خیس بازتاب پیدا میکنه و سایههایی «دقیقاً» مثل دنیای واقعی میسازه. آیا Ray Tracing واقعاً ارزش داره که نصف فریمریت رو فدا کنیم؟
نتیجهگیری: ما بالاخره «اونجا» هستیم
داستان بلوغ گرافیک، داستان همینه. از فیزیک Crysis تا نورپردازی واقعی Alan Wake 2. این تکنولوژیها فقط برای قشنگی نیستن؛ ابزارهایی هستن که به مغز ما کمک میکنن «باور» کنه.
و حالا، با این سطح از گرافیک، ما دیگه بازی رو «تماشا» نمیکنیم؛ ما داریم توی اون دنیا «زندگی» میکنیم.
این محتوا چقدر برات مفید بود؟
